حقایق اوتیسم شاید به نظر پیش پا افتاده باشد اما دانستن و درک آنها بسیار ضروری است. امروزه کودکان زیادی در جامعه مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم (ASD) هستند و با آن زندگی می‌کنند، آن‌ها چه در زمان کودکی و چه وقتی که بزرگتر می‌شوند و به سن نوجوانی و بزرگسالی می‌رسند به خدمات و حمایت از طرف جامعه نیاز دارند.

هر چه این کودکان زودتر شناسایی شوند و مورد ارزیابی قرار بگیرند بهتر می‌توان آن‌ها را کمک کرد تا با مشکلات خود کنار بیایند، به تازگی اطلاعات بیشتری در مورد اوتیسم توسط مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC)‌ منتشر شده است که در ادامه مقاله به آن اشاره خواهیم کرد.

کودکان مبتلا به اوتیسم

مقاله مرتبط: زندگی روزانه یک کودک اوتیستیک چگونه است؟

حقایق اوتیسم و یافته‌های جدید CDC و شبکه ADDM  که مخفف عبارت (Autism and Developmental Disabilities Monitoring)  به ما کمک می‌کند تا بیشتر در مورد تعداد کودکان مبتلا به اوتیسم، ویژگی‌های این کودکان و سنی که این کودکان مورد ارزیابی و شناسایی قرار گرفتند بدانیم. حقایق اوتیسم و این یافته‌ها از این جهت ارزشمند هستند که:

  • کمک می‌کند تا کودکان مبتلا به ASD زودتر مورد شناسایی قرار بگیرند.
  • برنامه‌ریزی برای ارائه خدمات به کودکان و خانواده‌هایی که با ASD دست و پنجه نرم می‌کنند و آموزش متخصصانی که این خدمات را ارائه می‌دهند.
  • راهنمایی برای پژوهش‌های بعدی در زمینه ASD
  • سیاست‌های اطلاع رسانی که نتایج بهتری در مراقبت‌های بهداشتی و آموزشی برای افراد مبتلا به ASD فراهم می‌کند.

حقایق اوتیسم

حقایق اوتیسم ؛ ۵ نکته در مورد اوتیسم

حقایق اوتیسم و نکات برجسته زیر از گزارش شبکه ADDM استخراج شده است که براساس اطلاعات جمع آوری شده از سوابق بهداشتی و آموزشی ویژه کودکان ۸ ساله که در جوامع آریزونا، آرکانزاس، کلرادو، جورجیا ، مریلند، مینه سوتا، میسوری، نیوجرسی، کارولینای شمالی، تنسی و ویسکانسین در سال ۲۰۱۴ زندگی می‌کردند به دست آمده است.

حقایق اوتیسم

برآورد تعداد کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم در سال ۲۰۱۴ نسبت به گزارش‌های قبلی شبکه ADDM بالاتر بوده است.

مقاله مرتبط: گفتار درمانی چه نقشی در اوتیسم دارد؟

در یافته‌های جدید از جامعه آماری ۱۱ ایالت آمریکا که قبلا به آن اشاره کردیم در حدود ۱/۷ درصد یا به عبارت دیگر به ازای هر ۵۹ کودک یک مورد مبتلا به اوتیسم شناسایی شده است. در حالی که در پژوهش‌های پیشین این رقم در حدود ۰/۶۶ درصد یا یک مورد در هر ۱۵۰ نفر گزارش شده بود.

هرچند که این آمار نشان دهنده وضعیت در کل جامعه نیست اما آمار دقیق‌تری نسبت به وضعیت اوتیسم در جامعه به ما ارائه می‌کند.

CDC به مطالعات خود در این زمینه ادامه خواهد داد تا متوجه شود در طول زمان درصد کودکان مبتلا به اوتیسم در حال تغییر است یا روند ثابتی را دنبال می‌کند.

یافته‌های جدید نشان می‌دهد درصد ابتلا به اوتیسم در میان کودکان سیاه پوست و اسپانیایی تبار نزدیک به کودکان سفید پوست است.

در حالی که در یافته‌های پیشین درصد ابتلا به اوتیسم در کودکان سفید پوست بیش از سایر کودکان بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد اوتیسم بحث فرا نژادی است و همه‌ باید در این زمینه با یکدیگر همکاری کنند.

این یافته‌ها می‌تواند نشان دهد که جوامع قادر به شناسایی موارد ابتلا به ASD در گروه‌های اقلیت هم هستند. این امر ممکن است به دلیل همکاری موثرتر اقلیت‌ها و تلاش‌ها برای بررسی همه کودکان در مورد ASD باشد.

لازم است تلاش‌های مداوم صورت گیرد تا این اطمینان حاصل شود که همه کودکان مبتلا به اوتیسم شناسایی شده و خدمات مورد نیاز خود را دریافت می‌کنند. در ادامه با دانستن بیشتر از حقایق اوتیسم همراه ما باشید.

یکی دیگر از یافته‌های مهم این پژوهش جدید این است که متاسفانه کودکانی که با نشانه‌های ابتلا به اختلالات طیف اوتیسم شناسایی می‌شوند ارزیابی‌های جامع را از همان ابتدا دریافت نمی‌کنند.

اغلب کودکانی که با نشانه‌های اوتیسم شناسایی شده بودند نگرانی‌هایی در مورد پیشرفت آن‌ها در سن ۳ سالگی وجود داشت اما با این وجود تنها نیمی از این کودکان یک ارزیابی جامع در زمینه رشد را در این سن دریافت کردند. هرچه زودتر کودکان برای اختلالات و تاخیر در رشد مورد ارزیابی قرار بگیرند، زودتر می‌توانند به خدمات مورد نیاز دست پیدا کنند، حتی اگر کودک هنوز از نظر تشخیص اوتیسم مورد ارزیابی قرار نگرفته باشد. بنابراین، یک تاخیر و فاصله بین بروز اولین نشانه‌ها و نگرانی‌ها در مورد احتمال ابتلا به اوتیسم و دریافت ارزیابی جامع می‌تواند در روند دریافت خدمات و بهبود کودک خلل ایجاد کند.

همچنین کودکانی که با نشانه‌های اوتیسم شناسایی می‌شوند، در آن زمانی که باید تشخیص داده شوند، تشخیص داده نمی‌شوند.

کمتر از نیمی از کودکان مبتلا به اوتیسم اولین ارزیابی و تشخیص خود را در سن ۴ سالگی دریافت کردند در حالی که بیشتر آن‌ها در سوابقشان آمده که پیش از ۳ سالگی نشانه‌ها و نگرانی‌های اوتیسم را داشته‌اند. در حالی که در بعضی ار جوامع کودکان مبتلا به اوتیسم خیلی زود شناسایی و تشخیص داده می‌شوند، در برخی جوامع دیگر متاسفانه خیلی دیر این اتفاق می‌افتد و این موضوع نشان می‌دهد تفاوت‌های منظقه‌ای در شیوه‌های تشخیص و دسترسی به خدمات هنوز وجود دارد و نیازمند به ارائه خدمات بهتری احساس می‌شود.

تغییرات اخیر در معیارهای تشخیص اوتیسم تاثیر کمی بر درصد کودکانی که در سن مدرسه که از طریق شبکه ADDM مبتلا به اتیسم شناسایی شده بودند داشته است.

در سال ۲۰۱۳ انجمن روانپزشکی امریکا معیارهای تشخیص اوتیسم را تغییر داد. از سال ۲۰۱۴ شبکه ADDM یک تعریف جدید از نظارت بر اوتیسم مبتنی بر این معیارهای جدید ارائه کرد.

درصد کودکان مبتلا به اوتیسم شناسایی شده بر اساس معیارهای قدیم و جدید تقریبا مشابه بوده است، اکنون برای تعیین تاثیرات دراز مدت تغییر در معیارهای تشخیصی بر شیوع و ویژگی اوتیسم خیلی زود است و CDC به نظارت بر تاثیر این معیارهای جدید بر تشخیص اوتیسم ادامه خواد داد.

تماشا کنید: ویدیو: گفتگو با لادن طباطبایی و عاطفه تاجیک درباره اوتیسم در کودکان

اوتیسم در کودکان

رفتار والدین نگران در مقابله با فرزندشان

والدین اگر هرگونه رفتار یا نشانه‌ای در کودک خود مشاهده کردند و نگران هستند کودکشان مبتلا به اوتیسم است باید ۲ قدم مهم بردارند.

  • اول از هر چیز باید در مورد نگرانی‌شان با پزشک متخصص یا مراکز ارائه دهنده خدمات پزشکی به کودکان صحبت کنند.
  • برای ارزیابی فرزندشان به بهزیستی و سایر مراکز معتبری که از طرف بهزیستی معرفی می‌شوند مراجعه کنند.

بسیاری از کودکان که دچار اختلالات رفتاری یا ناتوانی در برقراری ارتباط هستند تا پیش از رفتن به مدرسه قابل شناسایی نیستند. ارزیابی و مداخله پیش از رفتن به مدرسه می‌تواند، تاثیر زیادی بر توانایی یادگیری کودک و کسب مهارت‌های جدید داشته باشد، همچنین امکان اصلاح برخی اختلالات که در کودکی راحت‌تر و کم هزینه‌تر می‌تواند صورت گیرد در سنین بزرگسالی بسیار سخت و پر هزینه خواهد بود.

والدین باید به این نکته توجه کنند که هیچوقت برای کمک برای کودکشان دیر نیست و تشخیص اتیسم توسط دکتر لزوما به این معنی نیست که کودکشان باید برخی از خدمات درمانی را دریافت کند.

مقاله مرتبط: رفتارهای کودکان اوتیستیک تا چه حد دلایل پزشکی دارد؟

ارزیابی جامع رشد چیست؟

ارزیابی جامع رشد از طریق مشاهده و بررسی اینکه کودک چگونه بازی می‌کند، چطور ارتباط برقرار می‌کند، چگونه رفتار می‌کند، چگونه حرکت می‌کند و این خصوصیات در طول زمان چگونه تغییر می‌کند، صورت می‌پذیرد. طیفی از متخصصان شامل معلمان، مددکاران اجتماعی، پرستاران، روانشناسان، متخصصان و متخصصان گفتار درمانی می‌توانند این ارزیابی جامع را انجام دهد. متخصصان اطفال اغلب از نتایج ارزیابی جامع رشد برای تعیین اینکه آیا کودک مبتلا به اوتیسم هست یا نه استفاده می‌کنند. برای انجام این تست و ارزیابی می‌توانید به مراکز بهزیستی شهر یا استان خود مراجعه کنید. امیدوار هستیم که حقایق اوتیسم به شما کمک کرده باشد تا با کودکان اوتیسمی بهتد برخورد کنیم.

اگر تجربه کار با کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم را داشته‌اید یا دراین باره تخصص و دانشی دارید، می‌توانید با به اشتراک گذاشتن تجربیات خود کمک کنید تا بتوانیم بهتر نیازهای این بچه‌ها را درک کنیم و کمک کنیم در جامعه خدمات و امکانات بهتری برای این افراد فراهم شود. در کودکت همه با هم تلاش خواهیم کرد تا به به همه جوانب نیازهای یک کودک پاسخ درست بدهیم.

تماشا کنید: ویدیو: اوتیسم در کودکان – دکتر مریم کشاورز و فریبا مدرسی