اختلال بیش فعالی ADHD یکی از رایج ترین اختلالات کودکی شناخته شده است. ADHD یا اختلال بیش فعالی / کمبود توجه می‌تواند یک اختلال بلند مدت و دائمی باشد و در هر فردی از قبیل یک کودک، یک بزرگسالان یا حتی یک میانسال بازنشسته هم وجود داشته باشد. تعداد بسیار زیادی از افرادی که به مراکز روانشناسی مراجعه می‌کنند مبتلا به اختلال بیش فعالی ADHD هستند و تشخیص درست را دریافت می‌کنند و تحت درمان قرار می‌گیرند اما بسیاری از افرادی که مبتلا به ADHD هستند شاید هیچگاه تشخیصی دریافت نکنند و متحمل آسیب‌های زیادی شوند.

اختلال بیش فعالی ADHD

مقاله مرتبط: بیش فعالی و اوتیسم چه تفاوت هایی دارند؟

دانش آموزانی که مدام از سوی معلم خود یا ناظم مدرسه توبیخ می‌شوند یا شکایاتی که به والدین برای ناسازگاری کودکشان در مدرسه و کلاس ارائه می‌شود، تا حد زیادی ناشی از عدم آگاهی درباره این اختلال است. چه بسا که بیشتر این کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی ADHD باشند ولی تشخیص صحیح را دریافت نکرده باشند و مدام به آنها برچسب «خرابکار» زده می‌شود. متعاقب آن، کودک ممکن است به دلیل مشکل در توجه و تمرکز، توانایی یادگیری پایینی داشته باشد و برچسب «کودن» یا «احمق» را به خود بگیرد.

مقاله مرتبط: گفتار درمانی چه نقشی در اوتیسم دارد؟

بنابراین آگاهی از این اختلال و دانستن این موضوع که کودک من ممکن است مبتلا به این اختلال باشد از اهمیت بالایی برخوردار است. مهم است که بدانیم این اختلال به دلیل مشکل در عملکرد مغز اتفاق می‌افتد و کاملا یک مشکل زیستی است، زیرا در این صورت است که می‌توان به کودک یا بزرگسال مبتلا  به ADHD کمک کرد تا بدون اینکه تحت فشار شدید باشند، علائم را در خود بهبود ببخشند. مانند بسیاری از اختلالات، نشانه‌ها و علائم ADHD در هر فردی می‌تواند متفاوت ظاهر شود. ممکن است در یک کودک یا فرد، علامت یا ویژگی چالش برانگیز، رفتارهای بیش فعالی یا تکانشگری باشد اما در یک فرد دیگر، بی توجهی و عدم تمرکز مشکل اصلی باشد. در برخی، ممکن است علائم خفیف باشد و به راحتی کنترل شود اما در برخی دیگر علائم شدید و مخرب باشد.

اختلال بیش فعالی ADHD

اختلال بیش فعالی ADHD از چه سنی قابل شناسایی است؟

اختلال بیش فعالی/ کمبود توجه را معمولا از سن ۴ الی ۵ سالگی به بعد می‌توان تشخیص داد. در برخی موارد این تشخیص می‌تواند در سنین زودتر هم اتفاق بیفتد اما مساله‌ای که حائز اهمیت است این است که تشخیص در سن خیلی پایین، احتمال وجود خطای تشخیص را تا حد زیادی بالا می‌برد، مخصوصا در مواقعی که شدت علائم در کودک خفیف است.

به طور کلی، بیشترین تشخیص‌ها با ورود کودک به محیط های آموزشی یعنی مهد کودک، پیش دبستان و مقطع اول دبستان اتفاق می‌افتد. پس از اینکه برای کودکی تشخیص ADHD داده شد، بیشترین نگرانی والدین از این است که آیا علائم در کودکشان بهبود پیدا خواهد کرد و اینکه چشم انداز این اختلال در کودکشان به چه صورت خواهد بود؟ خوشبختانه در حال حاضر روش‌های تقریبا متنوع و موثری پیش روی افراد دارای ADHD است. این روش‌ها شامل دارودرمانی، روان درمانی، رفتاردرمانی، آموزش مهارت‌های اجتماعی، آموزش مهارت‌های فرزند پروری و … است. هرکدام از این روش‌ها با توجه به ویژگی‌های کودک، می‌تواند اثربخشی متفاوتی داشته باشد. شاید دارو درمانی روی یک کودک تاثیر مثبت داشته باشد اما در یک کودک دیگر رفتاردرمانی موثر واقع شود. اما نکته مهمی که وجود دارد این است که به طور کلی، کودکان با ADHD وقتی که مورد درمان قرار بگیرند، تا حد زیادی بهبود پیدا کرده و علائم اختلال در آنها کاهش می‌یابد. مداومت و پیگیری در درمان اختلال بیش فعالی ADHD، عامل مهمی در سازگار شدن افراد مبتلا، بهبود عملکرد تحصیلی، تقویت مهارت‌های اجتماعی و به طور کلی افزایش کیفیت زندگی فرد و خانواده است که باید به آن توجه شود.

تماشا کنید: ویدیو اوتیسم در کودکان – دکتر مریم کشاورز و فریبا مدرسی

آیا شما تجربه‌ای در مورد کودکان با ختلال بیش فعالی ‌ADHD دارید؟ اگر هرگونه پیشنهاد یا تجربه‌ای در زمینه رفتار و معاشرت با این کودکان دارید حتما از طریق قسمت نظرات یا شبکه‌های اجتماعی کودکت با ما و والدین دیگر به اشتراک بگذارید.